دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) در گزارشی اعلام کرده است که نهادهای همکار این سازمان در ماه جون ۶۰ مورد محدودیت دسترسی را ثبت کردهاند که نسبت به ماه پیش از آن ۵۰ درصد افزایش یافته است.
بر اساس این گزارش، این محدودیتها باعث توقف موقت ۲۱ فعالیت بشردوستانه شده و روند رساندن کمکها به جوامع آسیبدیده را به تأخیر انداخته یا مختل کرده است. بیشترین موارد محدودیت در غرب و پس از آن در جنوب کشور ثبت شده است.
مداخله در اجرای برنامههای بشردوستانه همچنان مهمترین مانع فعالیت نهادهای امدادرسان بوده است. از میان ۴۳ مورد مداخله ثبتشده، ۲۲ مورد به دخالت در اجرای برنامههای بشردوستانه، ۱۳ مورد به محدودیت بر مشارکت کارکنان زن، چهار مورد به جلوگیری از دسترسی زنان به کمکهای بشردوستانه، سه مورد به مداخله در استخدام کارکنان و یک مورد به اجرای مقررات پوشش طالبان مربوط بوده است.
اوچا همچنین از ثبت ۱۱ مورد خشونت علیه کارکنان، تأسیسات و داراییهای بشردوستانه خبر داده است که شامل ۱۰ مورد بازداشت و یک مورد تهدید کارکنان امدادی بوده است. در نتیجه این رویدادها، ۱۴ امدادگر بازداشت شدهاند که ۹ مورد آن به وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان نسبت داده شده است.
شماری از کارکنان امدادی در مرکز پذیرش اسلامقلعه به دلیل آنچه «رعایت نکردن مقررات مربوط به ریش و پوشش» عنوان شده، بازداشت شدهاند. همچنین محدودیتهای اعمالشده از سوی این وزارت در ولایت هرات، رفتوآمد زنان را محدودتر کرده و بر فعالیتهای بشردوستانه تأثیر گذاشته است.
بر اساس تفکیک ولایتی این گزارش، هرات با ثبت ۱۸ رویداد بیشترین شمار محدودیتهای دسترسی بشردوستانه را داشته است. پس از آن قندهار با ۱۳ و کابل با ۹ رویداد قرار دارند. هرات همچنین با ۱۱ مورد، بیشترین شمار محدودیتهای مرتبط با زنان را نیز ثبت کرده است.
اوچا هشدار داده است که نهادهای بشردوستانه همزمان با کاهش منابع مالی و افزایش محدودیتهای عملیاتی روبهرو هستند. برنامه پاسخ بشردوستانه سال ۲۰۲۵ هدف دارد هر ماه به یک میلیون و ۷۲۰ هزار تن کمکرسانی کند، اما در دوره زمانی این گزارش تنها حدود ۱۲۷ هزار تن کمک دریافت کردهاند؛ موضوعی که نشاندهنده افزایش فاصله میان نیازهای بشردوستانه و میزان کمکرسانی در افغانستان است.
طالبان که نزدیک به پنج سال بر کشور حکومت میکنند، با سیاستهای سرکوبگرانه خود، نه تنها به بحران انسانی دامن زدهاند، بلکه با محدودیتهای بیپایان بر زنان و بازداشت امدادگران، مانع از ارائه خدمات حیاتی به میلیونها تن از هموطنان شدهاند. این گروه به جای تسهیل کمکرسانی، خود به بزرگترین مانع در برابر نجات جان انسانها تبدیل شده و با سکوت در برابر این گزارشها، بیتفاوتی خود را نسبت به رنج مردم نشان دادهاند.
بیشتر بخوانید:
- اوچا: زنان و کودکان قربانیان اصلی کمآبی در افغانستان؛ طالبان در برابر بحران سکوت کردهاند
- اوچا: افغانستان رکورددار مرگ مادران؛ طالبان بحران را تشدید کردند
- اوچا: کمکهای بشردوستانه به بیش از ۳۱ هزار سیلزده در ۳۴ ولسوالی توزیع شد