اوچا روز سهشنبه، نهم سرطان، در صفحهٔ ایکس خود نوشته است که در روستای «بغلک سفلی» ولایت بامیان، زنان و کودکان گرد تنها چاه موجود جمع میشوند و ساعتهای طولانی را برای آوردن آب به خانه سپری میکنند. این تصویر تلخ، تنها نمونهای از بحران عمیق آبی است که افغانستان با آن دستوپنجه نرم میکند.
افغانستان یکی از آسیبپذیرترین کشورها در برابر تغییرات اقلیمی است و خشکسالیهای پیدرپی، زندگی میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار داده است. شهر کابل و بسیاری از ولایتهای دیگر با کمآبی شدید روبهرو هستند و بر اساس برآورد اوچا، در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۶ میلیون نفر در افغانستان به آب پاک و خدمات بهداشتی نیاز دارند.
با این حال، طالبان در برابر این بحران انسانی نه تنها اقدامی مؤثر انجام نداده، بلکه با سیاستهای سرکوبگرانه خود، به ویژه محدودیتهای شدید بر حضور زنان در جامعه، شرایط را برای آنان دشوارتر کرده است. زنانی که پیش از این نیز بار اصلی تأمین آب خانواده را بر دوش داشتند، اکنون با موانع بیشتری برای دسترسی به منابع آب روبهرو هستند.
این در حالی است که طالبان هیچ برنامهٔ مشخصی برای مدیریت منابع آب، مقابله با خشکسالی یا حمایت از آسیبدیدهترین گروههای جامعه ارائه نکرده است.
بیشتر بخوانید: