عدم حمایت حکومت از هنرمندان هراتی، هنرمندان را واداشته است تا فرهنگ و هنر را ترک کرده و به یک کشور دیگر پناهنده شوند.

 

در همین حال مسئولان اداره اطلاعات و فرهنگ نیز بی مهری حکومت نسبت به زنان و فرهنگ حاکم برجامعه را دلیلی برای فرار هنرمندان از کشور می‌داند.

پس از سقوط طالبان و آمدن دموکراسی به یکباره بسیاری از افکاره پوسیده یا واپس گرایی های فرهنگی و سنتی جایش را به نوگرایی و اندیشه داد.

در سال ۲۰۰۴ بود که پس از سالها، صدای یک خواننده زن افغان از تلویزیون ملی در کابل شنیده شد و اینگونه طلسم سکوت زنان کشور شکسته شد.

آرام آرام هنرمندان زن  در عرصه هایی چون موسیقی، تئاتر و سینما در تلاش محکم کردن جای پایی بودن که سالهابود سست شده بود.

این تلاش ها در هر ولایتی با توجه به زیر ساخت های فرهنگی و اجتماعی رنگ و نوای خاص خود را داشت.

در ولایت هرات نیز با آنکه داشتن سینما به عنوان هنر هفتم به خاطره ای و شاید هم بشود گفت به افسانه ای مبدل شد اما ایجاد رسانه ها به خصوص رسانه های تصویری سوسو چراغی بود برای اهالی هنر.

تکثر رسانه ها و چند صدایی شدن هم کمکی بود برای قشری که سالها مهر سکوت بر لبانش زده بودند، کاروان هنری که سالها از این سرزمین ترد شده بود در تلاش پیدا کردن جایی برای خود در آشفته بازار جنگ و صلح بود.

به هرات اگر بازگردیم و بخواهیم چند خطی از آنچه در دوران گذار بر اهالی هنر گذشته نمی شود پسبند فرهنگ و هنر را در نوشته های مان جای ندهیم اما سوال اینجاست که در عینیت کنونی این جامعه چقدر این پسبند به این شهر می چسبد؟

موسیقه به نوبه خود یکی از شاخه های پر پر و بال هنر است، هرات نیز به عنوان یک قطب فرهنگی جایگاه خاصی در زمینه موسیقی دارد اما سوال اینجاست که در این شهر چند درصد زنان در عرصه موسیقی جای داشته و دارند؟

آنچه از گفته های آقای نعمت الله هاشمی به عنوان رییس اتحادیه هنرمندان بر میاید، بار یأس آن بیشتر از امید آن است.

با آنکه دیگر به مقیاس گذشته خبری از طالبان نیست اما ظاهرا محصول چند سال حکومت طالبان که چیزی نیست جزء تاخر فرهنگی و اجتماعی،هنوز که هنوز فراموش نشده است.

اما آیا واقعا این تنها شاخه ای از هنر زنده در شهر فرهنگ و هنر است که شرایط محیطی و ساختارهای فرهنگی زنان را از خود دور کرده و به انزوا کشانده یا ردپای این ناهنجاری را می توان در سایر شاخه های هنری هم یافت؟

برای یافتن پاسخ به این سوال به سراغ «فریدون فکوری» مدیر تئاتر هرات رفتیم، وی نیز از مشکلات کوچک و بزرگ سد راه زنان هنرمند که منتج به ترک کار و حتی در مواردی ترک کشور شده است، سخن زد.

اما این تنها فعالین هنری در هرات نیستند که از شرایط موجود برای فعالیت زنان در عرصه های هنری انتقاد می کنند بلکه کنشگران مدنی و فعالان حقوق زن در هرات نیز ضمن چند عاملی دانستن مشکل حکومت را نیز برای مساعد نساختن شرایط لازم برای تداوم و پیشرفت فعالیت زنان هنرمند در عرصه هایی چون موسیقی و تئاتر مقصر می دانند.

با آنکه انگشت انتقاد برخی به نشانه کم کاری و بی مهری به سمت اداره مربوطه، یعنی اداره اطلاعات فرهنگ این شهر نشانه رفته اما جاوید ضرغام آمر فرهنگ و هنر هرات مشکل را جای دیگری می داند و اظهارات را رد می‌کند.

 

 

https://telegram.me/CHEKADTV

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
کلیدواژه ها :